Yeni doğan, dünyamıza yeni gelen bebeklerimiz ennesini emip, günün büyük bölümünü uyuyarak geçirir. Tam bu duruma alışmış, ne kadar uslu bir bebeğimiz var diye düşünürken, 2-3 hafta geçtiğinde sanki o uslu bebek gitmiş yerine yaramaz, huysuz bir bebek gelir. Özellikle günün akşam vakitlerinde daha da huysuzlaşarak durmaksızın ağlamaya başlar, ellerini yumruk yapar, bacaklarını karnına çekerek büzülür, adeta büyük acılar çektiğini ifade eder bizlere. O ağladıkça bizim de yüreğimiz burkulur. Bu süreç genelde haftanın tüm günlerinin belli zaman dilimlerinde özellikle akşam saatlerinde yaşanmaktadır. Oysa bu tür anlar tüm sağlıklı bebeklerde görülen gaz sancısından başka bir şey değildir. Diğer bir adı “KOLİK” tir. Kolik bir hastalık değil tam tersine Dış dünyaya uyum sürecinin vazgeçilmez bir basamağıdır.

Kolik genelde 2.-3. haftalarda (prematüre bebeklerde daha sonra) başlar ve altıncı haftada en kötü düzeye ulaşır. O anda genelde bunun bir kabus olduğunu ve sonsuza kadar devam edeceğini düşünürsünüz. Ancak 12. haftada sorun düzelmeye başlar ve genelde 3. ayda sorun düzelmeye başlar. Nadiren 4. ve 5. aya kadar devam eder. Kolik birden bire yada yavaş yavaş sonaerebilir. Aarada iyi günler de olabilir ve bir süre sonra tamamen düzelir. Koliğin kesin nedeni bilinmemektedir ve genelde ağlama nöbetleri olarakta bahsedilmektedir. Güncel bir teoriye göre ağlamak, yeni doğmuş bir bebeğin olgunlaşmamış fizyolojisinden kaynaklanır. Başka bir görüş sahipleri de olgunlaşmamış sindirim sisteminin gaz geçerken aşırı kasıldığını ve kolik ağrısına neden olduğunu öne sürüyorlar.